Voordat ik ooit Dungeons & Dragons (D&D) had gespeeld, dacht ik er hetzelfde over als waarschijnlijk vele andere mensen: Het is lame, alleen nerds spelen het en je moet wel heel sneu zijn als je zo opgaat in een fantasiewereldje. Inmiddels heb ik in circa 3 Campaigns gespeeld, 3 gehost en talloze One Shots gespeeld. Hierbij durf ik te stellen dat D&D één van de meest geweldige dingen is die door de mensheid is bedacht.

Als je Stranger Things gekeken hebt, dan moét D&D je bekend voorkomen. De serie begint met een scène waarin de vier jongens het spel spelen en de illustere Demogorgon tegen komen. Ondanks het hysterische geschreeuw van de kinderen laat de scène in grote lijnen wel zien hoe het spel werkt.  D&D is een zogeheten tabletop roleplaying game. Zoals de naam al doet vermoeden speel je de game aan een tafel met (meestal) vijf mensen. Vier spelers die als party samenwerken en één spelleider: de Dungeon Master.  Hij/zij dient praktisch gezien als het doorgeefluik tussen de spelwereld en de spelers. De DM beschrijft de wereld waarna de spelers erop kunnen reageren. Als een speler meldt wat hij wil doen, vertelt de DM wat er vervolgens gebeurt.

Als speler speel je een character die je maakt aan de hand van het Player Handbook. Je kiest een ras, class en vervolgens wat karaktertrekken. Wanneer je ooit één RPG hebt gespeeld, zal dit je super bekend voorkomen, aangezien elke RPG direct (of indirect) dingen van D&D geleend heeft. Wanneer je character af is, neem je plaats in de wereld van de DM. Dit kan zowel een product van zijn eigen fantasie zijn, als een een voorbedacht avontuur.

Campaign

Het spelen van de tabletop game deed ik zo’n drie jaar geleden voor het eerst. Na een korte, eenmalige sessie werd ik door vrienden die al langer speelden uitgenodigd voor een Campaign (een verhaallijn binnen het spel wat meerdere sessies beslaat). Met het Player Handbook erbij creëerde ik mijn eerste character: een potige Dwarf genaamd Duncan, die niks lievers deed dan de boel te slopen.

Na één sessie was ik hooked. Wat volgde was een periode waarin we meestal één keer per week, maar zeker ook vaker dan dat D&D speelden. Onze ‘sessies’  begonnen meestal om een uur of acht en waren vaak tussen twaalf en één uur ’s nachts afgelopen. Af en toe was er een uitschieter tot drie uur.

In die tijd dat ik die campaign speelde hebben we bandits verdreven, zijn we na een episch gevecht op een boot compleet uit de richting gevaren en hebben we de hele wereld rondgereisd om allianties te vormen met krachtige wezens . Dit alles speelde ons af in onze collectieve fantasie. Geen beeldscherm waarop pixels stonden, geen afbeeldingen om naar te kijken, niets: Het enige dat we hadden was een grid (een soort rubberen mat met allemaal 2×2 cm vakjes), wat achtergrondmuziek en houten pionnetjes die onze characters en vijanden symboliseerden.

Fantasie

Het grootste verschil tussen D&D en een RPG-game is dat het aan een tafel plaatsvindt. Er is geen beeldscherm waarop je dingen ziet verschijnen. Als speler ben je volledig afhankelijk van je eigen fantasie om een beeld te vormen. Daarnaast zul je niet zoals in veel games afhankelijk zijn van dialoog opties. Je bepaalt zelf hoe jouw character praat en hoe hij reageert. Toen ik met D&D begon, voelde dit best onwennig. Ik was me er heel bewust van dat ik en mijn vrienden een typetje speelden, terwijl we allemaal volwassen mensen waren. Na een tijdje verdween dit en kon ik er volledig in opgaan. Je vertrouwt iedereen erop dat ze je serieus nemen, ondanks dat je een character speelt die misschien compleet het tegenovergestelde is van jou. Omgekeerd geldt precies hetzelfde.

Wanneer ik nu D&D met mensen speel die het voor het eerst doen, merk ik dat zij zelf ook die barrière hebben. Ze vinden het (meestal) vreemd om een ‘character’ te spelen en zich over te geven aan hun fantasie. Wat ik ook merk bij deze mensen is dat dit na één sessie volledig is omgekeerd. Dit jaar ben ik een campaign begonnen met studiegenoten die het allemaal nog nooit hebben gespeeld. Een paar waren cynisch als de pest en kregen al zware migraine van het maken van een character. Twee sessies later had de groep hun ontvoerders gevonden en werd er door hun characters vol overgave op monsters gepist, tepels afgesneden en feesten in herbergen gegeven.

Vrijheid, blijheid

Omdat D&D dus geen vaste afbakeningen heeft, zoals wel in een videogame, ben je als speler ongelooflijk vrij om te doen wat je wilt. Je bepaalt zelf wat je zegt, wat je doet en hoe je op iets reageert. Hierdoor voelt elke sessie fris en is er totaal geen garantie voor wat er volgende keer gaat gebeuren. Dit kan in het begin overweldigend voelen, maar na een tijdje omarm je het.

Als DM heb ik tientallen keren meegemaakt dat de spelers volledig onverwachte bullshit uithaalden. Eén keer ging een speler mijn prachtig geschreven storyline uit de weg om zich in plaats daarvan te vestigen als aardappelboer in het noorden. Of wat te denken van de speler die besloot een NPC te vermoorden waar hij een contract mee had. De NPC in kwestie was een neef van de lokale vorst en diens dood werd absoluut niet op prijs gesteld. De twee andere spelers bedachten zich niet en binnen enkele seconden na de moord knevelden ze de moordlustige speler. Zijn character werd vervolgens naar de vorst gebracht, waar een snel oordeel over hem werd geveld: de guillotine.  Niet gepland, maar wat hebben we gelachen.

Mainstream

Naar mijn mening is D&D één van de tofste manieren om tijd door te brengen met vrienden. Je drinkt bier, praat de hele avond met elkaar (zowel ‘in character’ als niet) en je bouwt samen een herinnering op. Een herinnering die alleen wordt gevormd door je fantasie. Een maat van mij vertelde eens na een D&D sessie dat hij weer net zo enthousiast werd door zijn eigen fantasie als toen hij een kind was. Het kan aan mij liggen, maar ik vind dat een behoorlijk tof iets.

Ondanks dat het stereotype is dat D&D voor Nerds is, lijkt de game wel meer mainstream te worden. Afgelopen jaar had D&D zijn grootste verkoop ooit. Daarnaast heeft bijvoorbeeld de Youtube serie Critical Role waarin een groep voice actors een D&D Campaign speelt miljoenen views. Mocht je willen checken of D&D iets voor jou is, check dan zeker een aflevering, want de spelers en de DM zijn echt awesome.

Persoonlijk zou ik het iedereen kunnen aanraden, want voor mij bestaat er eigenlijk niets zoals het D&D. Het gaat namelijk niet om de monsters of de regels. Het is in de kern gewoon een gezelschapsspel dat op een hele toffe manier erin slaagt een collectieve herinnering te creëren tussen jou en je vrienden.  En kom op, als Vin Diesel het speelt, kun je zonder schaamte zeggen dat je in je vrije tijd draken in kerkers doodt.

 

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.