‘Lieve Mario. Kom alsjeblieft naar het kasteel. Ik heb een taart voor je gebakken.’
Hmm, denkt Mario verlekkerd, en hij likt eens langs zijn lippen.  ‘Als dat geen booty call is, dan weet ik het ook niet meer.’ Mario hijst zich snel in zijn beste loodgietersoutfit, stijlt nog even snel zijn snor en vliegt de deur uit, klaar voor een spannend avontuurtje met prinses Peach.

In extase

Ehm, oke, zo begint Super Mario 64 voor de Nintendo 64 niet echt, maar het zou best kunnen dat Mario dit stiekem dacht, toch? Wat ik als achtjarig jochie in ieder geval wél dacht, is dat Super Mario 64 de beste shit ooit is. Ik zag de game bij een vriendje thuis en was meteen verkocht: de enorme vrijheid in de 3D-wereld (3D! Op een thuisconsole! Hoe dan?!) en vooral natuurlijk al die ongekend vette moves van Mario (Een dubbele salto! En een salto achterover! Hoe dan?!).

Ik speelde niet als Mario, ik wás Mario, en sprong, dook en vloog heen en weer door de tuin van het kasteel van Peach. Dat er eigenlijk sterren verzameld moesten worden zou me aan m’n reet roesten: in bomen klimmen en salto’s maken, dat was toch veel leuker dan die suffe sterren? Ik was in extase, tot de moeder van dat vriendje ons wegschopte bij de Nintendo onder het mom van ‘buiten spelen is gezonder’. Dat heb ik haar tot op de dag van vandaag niet vergeven.

Wat volgde, waren moeilijke, zware maanden zonder Mario. Natuurlijk speelde ik de 2D-platformers van mijn held op mijn inferieure SNES, maar dat was niet hetzelfde. Ik moest en zou salto’s maken, in bomen klimmen en door de tuin van het kasteel rennen, zoals het hoorde.

Verlossing

Het verlossende moment kwam met Sinterklaas, want daar lag hij: de Nintendo 64, met Mario Kart 64 én Super Mario 64. Ik was in extase, het was het moment waar ik maanden op had gewacht: het opstarten van de console, het ‘it’s me, Mario!’ uit de speakers en het avontuur dat voor me klaar stond. Ik pinkte een traantje weg, maar wilde geen tijd verspillen: ik wilde die tuin in en mijn eerste salto’s maken op mijn eigen Nintendo 64.

Waar veel kinderen gauw verveeld raakten bij dat soort speelgoed, gebeurde bij mij het tegenovergestelde: ik was hooked. Ik wás Mario, en beleefde in zijn wereld de heerlijkste avonturen. Ik versloeg King Bob-omb op de top van zijn berg, herenigde een baby pinguin met zijn moeder, maakte magische ritjes op vliegende tapijten, zwom naar schatten in de diepste wateren en vocht bloedstollend spannende battles uit met Bowser. Het was geweldig, ik genoot van iedere seconde en hoopte dat het nooit voorbij zou gaan.

Boekje

Als ik niet speelde, schreef ik over Mario en zijn avonturen. Het boekje waarin ik dat deed vond ik laatst weer terug en ik moet zeggen: het leest alleraardigst. Natuurlijk is het geheel een volledig eigen interpretatie van de game. Vijandige goomba’s heten bijvoorbeeld steevast ‘petot-mannetjes’, refererend aan het geluid wat ze maken als Mario bovenop ze springt om ze uit te schakelen. Pinguins worden steeds omschreven als ‘pinwings’, maar dat kan ook met een destijds nog onderontwikkeld taalvermogen te maken hebben.

Uit deze foto valt al op te maken dat Wigger duidelijk geïnspireerd was door Mulisch en Reve. Let ook op de unieke, asymmetrische ster.

Het verhaal in dat boekje druipt van de passie en liefde voor een game die een leven heeft veranderd. Geen enkele game heeft zo’n impact gemaakt, en geen enkele game heeft ooit hetzelfde teweeg gebracht. Super Mario Sunshine? Die waterspuit was eigenlijk best gaar, en juist de stukjes zonder die spuit waren het leukst. Super Mario Oddysey dan, volgens velen de ware opvolger van Super Mario 64? Nah, hij komt in de buurt hoor, dat zeker, maar dat belonende gevoel van de sterren die je haalt? No way, omdat je in Oddysey die sterren nog bij een pakje boter cadeau krijgt.

Tijdloos

En daarbij heeft Super Mario 64 de tand des tijds prima doorstaan. De graphics zijn anno 2018 slechts functioneel, maar de gameplay staat nog steeds als een huis en het plezier spat er vanaf. Dus wees niet bang en ga die game spelen, het is nog niet te laat. Spring op goomba’s, maak salto’s in de kasteeltuin, vlieg door het luchtruim van Bob-ombs Battlefield, verken mysterieuze piramides in Shifting Sand Land en red prinses Peach uit de klauwen van die lelijke pad Bowser. Speel Mario 64, en word een gelukkiger mens.

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.