Ik ben nooit iemand geweest die van auto’s houdt. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ik een blog over retro games heb, en niet over opgevoerde Peugeot 205’s. Racegames heb ik daarom ook zelden gespeeld. De enige ‘racegame’ die ik wel veel heb gespeeld is Burnout. Met name  aan deel 3, Takedown, heb ik menig uur versleten. In mijn herinnering was de game ongelooflijk bruut. Of dat daadwerkelijk het geval is/was, is daarentegen een vraag van nu. Het blijft een riskant iets om oude, goede herinneringen tegen een nieuw licht te houden, maar ik waag me er toch aan. Is Burnout 3 echt zo geweldig, of was het vooral jeugdige onwetendheid?

World Tour

Burnout 3 ademt begin jaren 2000. Wanneer je de game opstart, volgt een cinematic van racende en rammende auto’s begeleid door het cringcy  poppunk nummer Lazy Generation. Het is fout, oh zo fout, maar het past absoluut bij de stijl van de serie.

Het grootste gedeelte van de game bestaat uit de zogenaamde World Tour. Door het voltooien van crash- en race-evenementen speel je nieuwe wagens en levels vrij.  Gedurende het spel doorloop je vijf ‘klasse’ wagens: Compact, muscle, coupe, sports en super. De wagens in een hogere klasse zijn keer op keer een stuk sneller dan hun voorganger, wat de gameplay uitdagender maakt. Met de hogere snelheid is ook het enige echte grote verschil van de wagens benoemd. De auto’s zijn allemaal redelijk generiek en de developers lijken het zich er redelijk van afgemaakt te hebben. Elke bak rijdt in principe hetzelfde, met als enige verschil de snelheid. Of dit heel erg is? Nee, niet echt. Bij Burnout gaat het namelijk niet om de wagens, maar om het rammen ermee.

Rammen

Om in Burnout de snelste te zijn, word je gedwongen om als een maniak te rijden. Voor gevaarlijk rijgedrag, word je  beloond met het vullen van je boostmeter, wat jou aanzienlijk sneller laat rijden. Rakelings langs ander verkeer jakkeren, spookrijden en driften in bochten: alles wordt beloond.

De meeste boost verdien je echter door je tegenstanders neer te halen, en mijn hemel wat voelt dat goed. Ram je medecoureurs tegen de muur, een andere auto of een boom; het maakt allemaal niet uit, zolang ze maar neer gaan. Tegelijkertijd zullen de tegenstanders dat ook bij jou proberen, dus kijk niet raar op als je tijdens een race opeens een kneiterharde beuk van achteren krijgt. Het genot dat je ervaart wanneer je een vervelende tegenstander naar de vergetelheid ramt, is één van de meest bevredigende gevoelens der gamehistorie. Na deze zogeheten takedown focust de camera voor korte tijd op de zojuist neergehaalde auto. In dit moment zie je de auto zijn laatste stuiptrekking trekken in een spoor van gebroken glas en lekkende radiatorvloeistof.
Mocht je onverhoopt toch crashen of worden neergehaald, dan kun je enkele seconden na de crash jouw auto nog ‘nasturen’ om andere coureurs neer te halen. Lukt dit, dan word je opnieuw op de weg gezet met een flinke lading boost, waarna je met een nog gestoordere snelheid door de straten scheurt om als eerste over de finish te komen.

Tergend

De snelle en explosieve gameplay van Burnout 3 is ongelooflijk vet, maar vormt tegelijkertijd ook het grootste nadeel aan de game. Soms scheurt je voertuig met zo’n ongelooflijke noodgang vooruit dat je crasht voordat je het in de gaten hebt . Dit is met name het geval wanneer je een takedown op een andere rijder hebt uitgevoerd. Na elke takedown focust de game korte tijd op de auto van de zojuist neergehaalde tegenstander. In deze korte periode blijft je eigen auto doorrijden zonder dat je er controle over hebt. Af en toe is het dus zo dat de camera terugschakelt op een veel te laat moment, waardoor je op volle snelheid een tegenligger ramt.

Naast het feit dat de game snel gaat, laat de besturing van de auto’s soms ook te wensen over. Wanneer je je boost gebruikt, en dat is praktisch altijd, is je wagen als een magneet aan de weg geplakt. Mocht er plotsklaps een tegenligger voorbij een heuvel komen, dan ben je zelden in staat om op tijd weg te sturen.

Ook verdient de DJ, Striker (Ja, dit is echt zijn naam), van het radiostation Crash FM een speciale shoutout. Deze man heeft namelijk de discutabele eer om één van de meest tergende gamepersonages ter wereld te zijn. De oneliners die hij uitkraamt zijn tenenkrommend slecht en het krampachtige enthousiasme waarmee hij elke race introduceert, is na vijf races al niet meer om aan te horen. Dat ik er pas na vier uur achter kwam dat hij ook uitgezet kon worden, doet me nog steeds pijn.

Arcade

Terugkomend op de vraag in de inleiding: Is Burnout 3 daadwerkelijk zo ebpisch als ik me vroeger voorstelde? Ja, en nee. In datgene wat Burnout doet, is het over het algemeen heel goed. Op sommige punten is wat aan te merken, maar heel storend is het nooit. Wel is het zo dat de game in essentie een Arcade Racer blijft, en redelijk gefocust is op één ding. Na een tijdje spelen betrapte ik mij er zelf op dat ik de interesse aan het verliezen was. Het is geen game die uren achter elkaar leuk blijft, maar voor de tijd dat het wel zo is, is het een bijzonder geslaagde game die zelfs in 2018 nog prima speelbaar is.

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.