In deze rubriek halen we herinneringen op aan Nintendogames die je vroeger wél mocht spelen van je moeder (of niet). In de eerste aflevering, dat kan natuurlijk niet missen, een review van de allereerste Super Mario Bros. voor de NES!

Ha, 1985. Het jaar van uh, ja, geen idee eigenlijk, tenzij ik op Wikipedia kijk, want ik was in dat jaar nog lang niet geboren. Maar het moet een mooi jaar zijn geweest, want de allereerste Super Mario Bros. (SMB) kwam uit, voor de NES. In Japan, welteverstaan; Europa volgde pas twee jaar later. Ik moet overigens bekennen dat ik de game eigenlijk nooit echt heb gespeeld. Alleen op mijn grafische rekenmachine (!) op de middelbare school, dan. Maar daarop kon je alleen de eerste drie levels spelen en moest je constant opletten dat je niet gesnapt werd door de wiskundeleraar, dus dat telt niet echt.

Thuis

Beetje jammer dat wij in die tijd eigenlijk altijd achter Japan aan hobbelden, maar SMB was een prachtig begin van de carrière van de inmiddels zeer bekende loodgieter. Niet het letterlijke begin, overigens. Eerder kwamen er al games uit waarin Mario een rol speelde. In Donkey Kong (1981) figureerde Mario bijvoorbeeld, toen nog onder de naam Jumpman. Maar waar je Donkey Kong nog in de arcadehal speelde (met tientallen mensen hijgend in je nek, wachtend tot zij eindelijk aan de beurt waren) kon je SMB lekker thuis spelen, op je gemak op je eigen bank. Best vernieuwend voor die tijd.

Als ik SMB opstart, ook thuis op mijn eigen bank, valt me meteen op dat Mario in al die jaren eigenlijk geen steek veranderd is. Het is ook in deze game die oude, vertrouwde en besnorde loodgieter die als een jonge god vijf meter de lucht in springt, vijanden simpel uit de weg ruimt en met gemak net zo hard kan sprinten als Usain Bolt.

Hardcore

Hoewel, met gemak? Misschien juich ik te vroeg want damn, deze game is flink hardcore en stamt duidelijk uit het arcadehaltijdperk. Je hebt drie levens, en na die drie levens is het simpelweg schluss: je bent dood en begraven. Jammer joh, begin maar opnieuw. Precies ja, helemaal vanaf level 1. Leuk he, dat gamen?

Ondanks die onvergeeflijke moeilijkheidsgraad worstel ik me zonder kleerscheuren de eerste twee levels door. Aan het eind van het tweede level begint me iets te dagen: de warp zone, even kijken of die er nog zit. Ik stuur Mario door de geheime gang, en kom inderdaad uit in een ruimte met drie buizen naar respectievelijk werelden 2, 3 of 4. Het voelt een beetje als cheaten, dus kies ik maar voor wereld 2, dat is in ieder geval minder valsspelen dan als ik wereld 4 kies, denk ik.

Wereld 2 lijkt verdomd veel op wereld 1. Dezelfde muziek, dezelfde omgevingen. De vuurbloem die ik meteen oppak is trouwens nogal overpowered; de vijanden vallen bij bosjes. Het tweede level is echter volledig anders: er vliegen vissen over mijn scherm, die ik ternauwernood weet te ontwijken. Het is voer voor een horrorfilm: de vissen vliegen me om de oren terwijl ik verlang naar het einde. Maar helaas weet ik het klaar te spelen om drie keer in een ravijn te lazeren. Shit. Game over.

Opnieuw dan maar. Ik vlieg door de eerste twee levels, ga naar de warp zone en laat me demonstratief in de buis naar wereld 4 zinken. Dan maar cheaten. Wereld 4 tapt echter uit een heel ander vaatje. Lakitu (die gast op die wolk) zweeft boven me en bestookt me met nare beesten die als ze niet op mijn hoofd terecht komen, me daarna lopend het leven zuur maken. Ik raak zo in de war dat ik drie keer in hetzelfde ravijn spring. Wederom is game over en verlies ik alle moed.

Ouwe koek

Zo langzamerhand begin ik me af te vragen waarom ik deze game eigenlijk speel. Het is allemaal wel erg simplistisch, en dat iconische deuntje waar SMB om bekend staat zit bijna in elk level en wordt nogal eentonig. En het geheel is, tja, nogal saai, eigenlijk. Als je er geen nostalgische gevoelens bij hebt, zoals bij mij het geval is, is het niet bepaald een aanrader. Of je moet een enorme fan zijn van oude pixelgames.

Waarschijnlijk zal de oudere, met de NES opgegroeide gamer zeggen dat ik niet zo moet zeiken. Daar zit een kern van waarheid in, maar feit blijft dat de game sterk verouderd is. We zijn door Nintendo verwend door modernere games die simpelweg leuker zijn om te spelen. Begrijp me niet verkeerd: SMB is een legendarische game die zijn plaats in de geschiedenis zeker verdient. Maar mocht je zin hebben in een leuke Mariogame, dan zijn er vandaag de dag betere alternatieven.

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.