Hoewel het voorjaar nu echt lijkt te beginnen, sloot ik me een dag op om de grimmige wintersfeer van Max Payne te proeven. Na uren van knallen, slo-mo duiken en gitzwarte dialogen te hebben aangehoord, is het nu tijd voor de review. Houdt deze game zeventien jaar na dato nog stand?

‘You push a man too far, and sooner or later he’ll start pushing back’

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Max Payne is het meest ongezellige gamespersonage ooit. Hij gromt (veel), is pessimistisch as fuck en is chronisch levensmoe. Hou ik ondanks dat alles van hem? Ja. Hij is als die oom op die verjaardag, die altijd iets te diep in het glaasje kijkt en iedereen vertelt hoe het echt zit met de wereld. Iemand die eigenlijk helemaal niet bij sociale aangelegenheden wil zijn, maar toch gaat. Onze Max is net zo, alleen is hij niet altijd zo geweest.De game gooit je rechtstreeks in het verhaal door je een prologue te laten spelen waarin duidelijk wordt waarom onze Max zo cynisch is. Max’ vrouw en baby dochter zijn namelijk bruut om het leven gebracht door een stel junkies die high waren op de Designer Drug V. Na de dood van zijn gezin heeft Max maar één doel: Achterhalen wie er verantwoordelijk zijn. Hij laat zich overplaatsen naar de Drugs Enforcement Agency (DEA) en gaat met de grootst mogelijke haat op zoek naar de daders. Wat volgt is een krankzinnige achtbaanrit door de onderwereld van New York.

Het klinkt als een cliché verhaal, en hoewel dat misschien ook het geval is, is de presentatie ervan één van de hoogtepunten uit de game. De schrijver van het verhaal voor de game, Sam Lake, is all-out gegaan met het cynisme van Max Payne en de game bevat een aantal prachtzinnen die zo in een dichtbundel opgenomen kunnen worden. Wat bijdraagt aan de sfeer van de game is dat er zelden gebruikt wordt gemaakt van cutscenes om het verhaal te vertellen. In plaats daarvan worden zogenaamde Graphic Novels gebruikt: Strips met volledige voice-acting. Dit geeft de game een hele unieke feel en maakt het volgen van het verhaal ook vandaag de dag nog aangenaam. In plaats van naar tenenkrommende cutscenes van lage kwaliteit te kijken, check je een vette strip met een briljante voice acting. Een speciale shoutout naar de voice actor van Max, James McCaffrey. Zijn grommende stem geeft Max een echte persoonlijkheid die het character perfect tot leven laat komen.

‘No Payne, No Gain’

In de kern is Max Payne een shooter. Het heeft vette guns (dual wielding uzi’s!) en hele dikke shootous. Maar het belangrijkste is zonder twijfel de bullet time. Alle lof voor developer Remedy voor het creëren en uitwerken van dit concept. Bullet time houdt in dat je als speler in realtime kunt mikken, terwijl je tegenstanders langzamer bewegen. Je omgeving vertraagt, maar jij kunt op normale snelheid mikken en schieten. Dit stelt je in staat om groepen tegenstanders effectief uit te schakelen, terwijl je in een absolute minderheid bent.

Naast dat je beter kunt mikken, geeft bullet time je ook een verdedigend voordeel. Ken je de scène uit The Matrix waarin Neo de kogels ontwijkt van de Agent? Die shit is mogelijk in Max Payne, al ziet het er iets minder episch uit. Wanneer je je bullet time hebt geactiveerd, zie je de kogels van de tegenstanders namelijk op je afvliegen. Door op tijd te bewegen of een shootdodge te maken, kun je de kogel ontwijken. Een shootdodge is een duik in slowmotion, waarbij je onder of langs de kogels heen duikt en tegelijkertijd je tegenstanders onder vuur kunt nemen. Inderdaad, heel bruut.

De Bullet Time werkt als een tiet en is zonder twijfel het beste onderdeel uit de game. De kleine details die erbij horen, zijn perfect ontworpen. Zo hoor je Max’ vertraagde hartslag wanneer je de bullet time activeert en het geluid van de slow motion omgeving klopt precies. Daarnaast is het niet alleen een gimmick, maar iets dat echt nodig is om de game te voltooien. Zonder gebruik te maken van de bullet time is de game simpelweg te pittig.

‘Everything ripped apart in a New York minute’

Is er dan niets aan te merken op de game? Eerlijk gezegd; niet veel. Het enige nadeel is dat de game zo kort is. De game is opgesplitst in drie chapters, maar na een dag flink doorknallen heb de game uitgespeeld. Een veel gehoorde kritiek is dat de game niet veelzijdig genoeg is. Persoonlijk vind ik het onzin om een game daarop af te rekenen. Het is een shooter en wat het doet, doet het perfect. Tot op de dag van vandaag werken de gamemechanics goed. Op grafisch gebied is de game natuurlijk ruimschoots ingehaald. De graphics waren in 2001 top notch, maar verraden inmiddels de leeftijd van de game. Let voor de grap maar eens op de belachelijke hoogte van de deuren en plafonds. Toch doet dit niet af aan de game-ervaring en heb ik het zelden als storend ervaren.
Max Payne is met recht een klassieker te noemen. Mocht je de game ergens tegenkomen, twijfel dan niet. Aanschaffen die hap en laat je onderdompelen in de koude en cynische deken van Max, die tegelijkertijd toch heel warm is.

 

2 Comments

  1. Pingback: Retail vs. Online: wat koop je nog voor twintig euro? - Neongorilla.nl

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.