In de rubriek De Retrogames van spreken we met creatieve meesters over games uit hun jeugd. Welke oude gametitels hebben een speciaal plekje in hun hart en wat zijn hun verhalen bij de titels? We bijten het spits af met Thom Easix; Oprichter van het online magazine DATmag en allround baas.

Als ik het kantoor van DATmag binnenloop, kan ik mijn ogen bijna niet geloven. De werkplek heeft er nog nooit zo opgeruimd uitgezien. Weg zijn de talloze kasten die volgestouwd waren met zelfmotiverende boeken, eerder gemaakte producties en random tierelantijnes. Op de vraag waar dit alles naartoe is gegaan, krijg ik snel een antwoord. DATmag heeft uitgebreid en sinds kort hebben ze naast hun kantoor in Simplon een extra ruimte gehuurd, waar vooral gechillt kan worden. In de nieuw verkregen ruimte neem ik plaats tegenover Thom plaats aan een, zo te zien, ook nieuwe tafel. Voor zich heeft hij een zeer bescheiden collectie Nintendo 64 games uitgestald. “De rest van die ouwe meuk ligt nog bij mijn moeder thuis.”

 

‘Ik wilde nooit buiten spelen’

Wanneer ik vraag of de beste man vroeger überhaupt veel games speelde, verschijnt er een big smile op zijn gezicht: “Ik heb vroeger focking veel gegamed. Ik wou niet buiten spelen, maar alleen maar binnen zitten en gamen. Dat mocht dan niet van m’n ouders en dan ging ik buiten wachten, totdat ik weer naar binnen mocht. De deur ging gewoon op slot.”

Gelukkig hadden zijn ouders niet een volledig hart van steen, want zijn console heeft hij wel aan ze te danken. “Mijn eerste gameconsole was een SNES. Ik weet niet meer wanneer ik ‘m kreeg, maar mijn broertje en ik hebben daar echt vet veel op gespeeld. ”

“We huurden altijd spelletjes vroeger. Je had bij ons in het dorp zo’n winkel die Sjoerd de Boer heette. Die gast verkocht echt van alles en hij verhuurde ook games. Dan betaalde je vijf gulden en kon je een week zo’n spel lenen. Ik weet niet wat hij nu doet. Soms vraag ik het me wel eens af. Het blijft een jeugdheld.”

Enfin, genoeg over de legendarische Sjoerd de Boer. Wat zijn de games waar Thom de beste herinneringen aan heeft?

 

Zelda

Thom grijpt instant naar de enige game waar hij het hoesje van bij zich heeft. “Sowieso The Legend of Zelda: Occarina of Time! We hadden de Nintendo 64 met Sinterklaas gekregen en later heb ik daar zelf Zelda voor gekocht. En ja, dat was bij Sjoerd de Boer.”

“Je begint als kleine Link en op een gegeven moment krijg je het master sword en word je volwassen. Dán komt er nog een groter avontuur en dat had ik totaal niet verwacht. Eigenlijk begint de game dan pas echt.”’

Thom lijkt even in gedachten verzonken te zijn en een kleine grijns begint om zijn mond te spelen. “Ik weet nog dat klasgenoten zeiden dat ik die game niet moest kopen, omdat die veel te moeilijk zou zijn. Achteraf was ie dat ook en heb ik wel een paar keer vastgezeten. Dan kon je ook nog geen kant op, want toen had je nog geen internet. Ik hoorde trouwens van de game via een wat oudere jongen waar ik destijds mee omging. Hij introduceerde me later ook aan de Power Unlimited.”

 

Power Unlimited

Aaah, de Power Unlimited. Persoonlijke een heilige graal voor mij op het gebied van Nederlandse gamemagazines en hun eerdere jaren zijn onovertroffen. Thom lijkt er precies hetzelfde over te denken en zijn enthousiasme is duidelijk aanwezig wanneer hij over het magazine vertelt. “Power Unlimited heb ik zoveel gelezen! Letterlijk van voor naar achter. Elke keer als die nieuwe uitkwam, was ik zó blij. Op een gegeven moment kwam Jurjen Tiersma als redacteur erbij.  Die kon echt goed schrijven en dat leer je dan ook, want ik ging zijn stukken meer waarderen dan die van de rest.”

Wanneer ik vraag naar andere herinneringen aan het magazine begint Thom te lachen. “Ken je die Mortal Marcel? Die gast die brieven instuurde. Alles was gewoon geniaal daarvan. Niet alleen de brieven van hem, maar ook dat het magazine super sarcastische antwoorden gaf. Die bijschrijften waren natuurlijk ook geweldig. Als je jong bent vind je dat focking grappig.”

Als we erover doorpraten wordt het al snel duidelijk dat het magazine een grote invloed heeft gehad op zijn latere werkwijze. “Ik denk dat de Power Unlimited mij superveel beïnvloed heeft. Zo vind ik het nu met DATmag ook belangrijk dat er een toontje inzit, dat het leuk geschreven is en niet al te serieus is. Die basis daarvan komt echt uit de Power Unlimited.”


Sucker voor graphics

Terug naar de games. Thom hoeft niet lang na te denken over zijn volgende titel. “ Super Mario 64! Bij het verschijnen van deze game waren mijn broertje en ik echt van: ‘What the fuck, die Mario is gewoon net echt!’ We waren ervan overtuigd dat het nooit mooier dan dit zou worden. Het was voor mij één van de eerste games waar ik helemaal ingezogen werd. Ik herinner me nog precies het geluid dat je hoort aan het begin van een level: Para-pap-parra-paaaaaa”

Een andere game waarvan de graphics hem vooral zijn bijgebleven is Halo uit 2001. “Toen deze game uitkwam, zag dit er ook zo tof uit. Ik heb dit helemaal kapot gespeeld met mijn broertje. Er zitten ook zoveel toffe momenten in. Bijvoorbeeld dat je voor het eerst in die roze vliegtuigjes mag die over de grond gaan (Ghosts) in dat sneeuwlevel. Een ander level dat er prachtig uitziet is die op het strand. Het water zag er zo mooi uit. Je merkt het, ik ben een vette sucker voor graphics. Inmiddels ben ik vormgever en filmmaker. Misschien omdat ik altijd al wat gehad heb met mooie graphics en lay-outs.”

 

Total Annihilation

De laatste titel die Thom oprakelt uit het verre verleden is Total Annihilation uit 1997. “Met deze game heb ik best wel een emotionele band. Vroeger hadden mijn broertje en ik een buurjongen die vaak oppaste. Hij was altijd een voorbeeld voor me en hij is toen omgekomen bij een auto-ongeluk. We waren daar helemaal kapot van, want hij voelde echt aan als onze grote broer.”

“Van hem kregen we altijd games en één daarvan was Total Annihilation . Het is een strategy game, waarbij je begint met één grote robot. Toen ik dat speelde was ik 6 of 8 en ik had gewoon niet door dat je gebouwtjes kon bouwen. Ik ging alleen met die robot lopen, maar dat vond ik al supermooi. Ik kon de vijand nooit verslaan, want die ging wel bouwen.”

Pas na een bezoek van zijn buurjongen kwam Thom erachter hoe het wél moest. “Mijn buurjongen kwam toen een keer langs en die liet zien hoe je gebouwen kon bouwen. Je moest een tabblad aanklikken, maar die had ik nooit gezien. Alsnog heb ik er superveel plezier aan beleefd. Na deze game heb ik ook veel meer RTS-games gespeeld zoals Red Alert.”

Gestopt

Inmiddels zijn er al meer dan veertig minuten verstreken en lijkt Thom nog een hele catalogus te kunnen vullen met games die hij een warm hart toedraagt. Aan al het goede komt een einde, dus ik besluit hem nog één laatste vraag te stellen. Wordt er tegenwoordig nog door hem gegamed? “Ik heb nog heel erg lang over games gelezen, maar toen ik op kamers ging ben ik gestopt met het spelen. Dat was ongeveer toen de Xbox 360 en de Playstation 3 uitkwam. Het heeft me niet meer zo gegrepen als vroeger.”

Wanneer ik vraag waarom hij op een bepaald moment is gestopt met gamen, heeft hij niet direct een antwoord. “Weet ik niet,” zegt hij na een korte denkpauze. “Ik had ook nooit verwacht dat ik het niet meer zou doen. Ik heb het nog wel heel erg lang gevolgd. Op een gegeven moment vond ik het ook leuker om te zien hoe het eruit zag en hoever ze waren met techniek, dan het zelf te spelen. Tegenwoordig game ik ook eigenlijk niet meer. Behalve Mario Kart hier op werk.”

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.