In de rubriek De retrogames van spreken we met creatieve meesters over games uit hun jeugd. Welke oude gametitels hebben een speciaal plekje in hun hart en wat zijn hun verhalen bij de titels? Deze keer gaan we in gesprek met mister Mark Roggebrood himself! Bekend van Phoenix en de one and only composer van de Apenrots tune.

Het leuke van deze rubriek is dat je bij mensen thuis komt en meteen kan inschatten wat voor soort gamer iemand is. Zo lijkt de heer Roggebrood op het eerste gezicht een Nintendo-man, want in het tv-meubel zie ik zowel een Gamecube als Wii staan. Gelukkig zie ik in de kast ook Xbox 360- en PC-games. Verandering van spijs doet eten, zeg ik altijd maar.

Ondanks dat ik het antwoord wel kan raden, besluit ik toch de standaard openingsvraag te stellen: heeft Mark vroeger een beetje gegamed? “Op zich valt het wel mee,” antwoordt hij. “Ik denk dat ik een goede afwisseling had tussen buitenspelen en gamen, maar we gaan het nu zeker niet over retro-buitenspelen hebben?”. 

Hoe graag ik ook de verhalen wil horen over hoe Mark Roggebrood zijn buurjongens neerschoot met oorlogje, knikkerkoning van de basisschool werd en de nationale skelterrace won, zijn we hier inderdaad voor de games. Mark staat op van de bank en haast zich naar de gamekast. Zorgvuldig worden er van het totaal vier titels gekozen. De eerste die hij omhoog houdt is een gouwe ouwe uit 2002: James Bond Nightfire.

Spijbelen voor Nightfire

“Nightfire was echt heel dope. Dit was nou zo’n game die je bij vrienden thuis ging spelen. Je knalde niet alleen elkaar verrot, maar ook A.L.-bots.” Wanneer ik zeg dat hij waarschijnlijk A.I. bedoelt, trekt hij een verontwaardigd gezicht. “Ik zei altijd A.L. bots, maar A.I. is inderdaad veel logischer. Die ‘I’ zag eruit als een ‘L’! Als je het speelt dan zie je wat ik bedoel.”

Volgens Mark maakten de specifieke characters waaruit je kon kiezen en waar tegen je kon vechten de game. “Elk personage had zijn eigen karakter. Ik en m’n vrienden merkten op een gegeven moment dat je een persoonlijke vendetta tegen de vijanden kreeg. Elke keer was er wel één van die motherfuckers die weer te sterk was.”

Wanneer ik vraag met welk character hij altijd speelde, begint hij te meteen te stralen. Zonder enige twijfel roept hij “Nick Nack! Die was superklein en rende als een rat het hele level door. Niemand verwachtte je als je met hem speelde en op kniehoogte verscheen. Het is gewoon een geweldige game. Zelfs jaren na de release. In de vierde klas gingen we spijbelen om deze game bij mij op de Gamecube te spelen.”

Animal Crossing

De volgende game die Mark aanhaalt, is Animal Crossing. “Het toffe aan deze game was dat het leefde. Het was gekoppeld aan de interne klok van de Gamecube en wanneer er bijvoorbeeld feestdagen in het echt zijn, zijn die ook in Animal Crossing.” Als ik vraag hoe lang hij de game heeft gespeeld, begint hij te lachen. “In de eerste instantie ben je zo naïef om gewoon met de game mee te spelen en te wachten op de feestdagen. Toen kwam ik erachter dat je de
interne klok van je Gamecube kan verzetten en kan tijdreizen. Ik ging meteen van juni naar Kerst, zodat ik cadeautjes kreeg. Het nadeel was dat je hierdoor super veel onkruid in je tuin kreeg. Je was een halfjaar ‘afwezig’, dus alles groeide maar door. Daarmee pakten ze je terug.”

Zelfs aan deze represailles van de game heeft Mark warme herinneringen, want hij gaat automatisch over op een ander. “Voor het onkruid was mijn moeder. Ze zei dan altijd ‘geef maar even aan mij’ en dan ging ze onkruid roeien in Animal Crossing. Vond ze blijkbaar leuk.”

Spionnen

Over naar Mark’s tweede platform: de PC. “Eerst speelde ik op de PC alleen maar kindergames. Vooral van Spy Fox was ik een hele grote fan. Je speelde een sluwe vos en je moest mysteries van een kakkerlak die op Napoleon leek oplossen. Dingen met spionnen vond ik sowieso heel gaaf. Ik had ook van die speelgoed spionagekits.”

Naast Spy Fox blijkt Mark nog een hele shitload aan dergelijke titels gespeeld te hebben. Geen van allen komt mij bekend voor. “We hadden ook Miel Monteur, Skipper en Skeeto, Lucky Ducky. Mia Muis. Volgens mij waren die onderdeel van The Kids Collection, maar ze waren niet eens educatief. Het waren echt van die games die na een week vijf euro waren. Wat had ik een kutjeugd eigenlijk.”

Vice City

De laatste game die wordt aangehaald, is dan gelukkig wel weer een toppertje. “Ik speelde Vice City in dezelfde tijd als Animal Crossing. Ik was toen nog best jong, een jaar of 11. M’n moeder wist volgens mij niet echt wat voor game het was. Ze wist dat het was groffer was, maar het maakte haar geloof ik niet zoveel uit. Ik ben in ieder geval blij dat het me niet ontnomen is, want het was supertof. Die 80’s vibe is me altijd bijgebleven.” Een korte stilte valt en Mark lijkt even in gedachten verzonken. “Als ik er nu op terugkijk, vind ik dat contrast heel vreemd. Aan de ene kant speelden we Animal Crossing, maar m’n zusje en ik sloopten ook hoeren in GTA.”

We zijn inmiddels door de stapel games heen, maar ik besluit niet weg te gaan zonder de beste man te vragen wanneer zijn mini-ep uitkomt. Een twijfelend antwoord volgt met excuses als: “Bijna klaar met masteren,” “ik moet mezelf er toe zetten” en “ik heb het druk.” Vastbesloten om dit geen Half-Life 3 scenario te laten worden, oefen ik mijn journalistieke gezag uit en forceer ik de uit zijn as gerezen Mark om een duidelijke datum te geven. “Sowieso voor het einde van de maand,” klinkt er na een korte stilte. Kijk, dat horen we nou graag.

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.